آیا تا به حال فرزندتان را تنبیه کرده اید؟

از چه زمانی کودک را به مهد کودک بگذاریم-بایدها و نبایدها
بهمن ۶, ۱۳۹۵
باتلاق های هیجان انگیز: اعتیاد به بازی های کامپیوتری در نوجوانی
بهمن ۶, ۱۳۹۵

خواسته یا ناخواسته، والدین تمایل دارند که فرزندانشان را طبق اصول انظباطی، تنبیه کنند. هر چند که طبق آخرین تحقیقات، تنبیه کودکان خشونت را در آنها ماندگار می سازد، اعتماد به نفس را در آنها کاهش می دهد و این نکته را تاکید می کند که تنبیه به کودکان می آموزد که با اعمال خشونت، خواسته هایشان را تحقق بخشند. کودکانی که تنبیه می شوند میزان افسردگی در آنها بیشتر است و مشاغل کم درآمد را در آینده انتخاب می کنند. مشاهده شده، والدین کودکانشان را بیشتر به خاطر عدم توانایی لازم در انجام کاری تنبیه می کنند. در اینجا چند راهکار ارائه شده است که به والدین کمک می کند تا فرزندان خود را تنبیه نکنند. بر اساس شبکه بین المللی خانواده و کودک، والدین می توانند در بسیاری از راهکارهای مثبت برای بهبود رفتار فرزندانشان از راهنمایی های مشاوران کمک بگیرند:

تنبیه نکنید و آرام باشید
اگر پدر یا مادر کنترل احساساتش را از دست بدهد، کودک به احتمال زیاد می تواند بیشتر احساسات آنها را به بازی بگیرد. بنابراین در چنین شرایطی سکوت بهترین راهکار خواهد بود. موقعیتی که در آن هستید را ترک کنید و آرام باشید. همین کار باعث می شود که خویشتن داری خود را مجدا به دست آورید.

به خود استراحت بدهید
والدین زمانی بیشتر فرزندشان را تنبیه می کنند که وقتی برای خودشان نداشته باشند و ذهنشان بسیار درگیر باشد. بنابراین والدین باید وقتی را به خودشان اختصاص دهند، مثلا ورزش کردن،مطالعه، پیاده روی و …

مهربان و مصمم باشید.
یکی دیگر از موقعیت های نا امید کننده که والدین دست به تنبیه می زنند، وقتی است که کودک به خواسته های مکرر والدین توجه نمی کند. بهترین راه حل این است که خم شوید تا هم قد فرزندتان شوید، مستقیم به چشمهای او نگاه کنید و با مهربانی دستتان را روی شانه اش بگذارید و خواسته تان را با مهربانی به او بگویید. ضعفی از خود نشان ندهید.

امکان انتخاب برای او فراهم کنید
حق انتخاب دادن به کودک، یک روش مناسب برای تنبیه کردن است. “دوست داری که با غذات بازی کنی یا اینکه میز رو ترک کنی؟!” اگر او باز هم به بازی کردن با غذایش ادامه داد، از او بخواهید که میز را ترک کند و تا وقتی که به حرفتان گوش نکرده سر میز بر نگردد.

شرایط منطقی را برایش توضیح دهید
هیچگاه برای تهدید فرزندتان از تنبیه فیزیکی استفاده نکنید. شرایط را به صورت منطقی برایش توضیح دهید. اگر بعد از اینکه شیشه پنجره همسایه را شکست، او را کتک بزنید فقط در همان لحظه مانع کار او شده اید، اما ممکن است که بعدها برای اینکه دیگر کتک نخورد، خطاهای دیگرش را از شما مخفی نگه دارد. بنابراین از او بخواهید که مسئولیت شکستن شیشه را خودش بر عهده بگیرد.

خلق و خو
وقتی که کودکان به حرف بزرگترها گوش نمی دهند، احتمال بیشتری برای تنبیه شان وجود دارد. اما بهتر است که اجازه دهید تا فرزندتان خطایش را جبران کند. به او وقت و فرصت کافی بدهید تا کارش را درست انجام دهد و اعتماد به نفس لازم را کسب کند.

از تعارض دوری کنید
کودکانی که با بی احترامی با والدینشان صحبت می کنند، بیشتر تنبیه می شوند. در چنین موقعیتی بهتر است که آنجا را ترک کنید. با چهره ای خشمگین یا شکست خورده اتاق را ترک نکنید. با آرامش بگویید :”من در اتاق دیگری نشسته ام، تا وقتی که تو با احترام صحبت کنی.”

هرگز همه خواسته های آنها را برآورده نکنید
اگر چه والدین از برآورده کردن آرزوی فرزندشان بسیار خوشحال می شوند؛ ولی باید حساب شده عمل کنند و برخی از خواسته های آنها را برآورده نکنند. اگر هر خیالی که آنها در سر دارند؛ مورد قبول واقع شود، کودک به فردی خود محور تبدیل خواهد شد. حتی گفتن کلمه “نه” هم به تنهایی باعث متعادل شدن شخصیت وی خواهد شد. چنین کودکانی رد شدن خواسته هایشان را غیر منطقی می دانند و یا عدم پذیرش در یک مصاحبه شغلی را نمی توانند بپذیرند. احتمال بسیاری وجو دارد که بچه های ناز پرورده به افسردگی حاد مبتلا شوند، زیرا آنها قادر نیستند که ناامیدی های به وجود آمده را بپذیرند.

هرگز آنها را به مقایسه کردن تشویق نکنید
والدین همیشه باید در نظر داشته باشند که هرگز کودکانشان را به مقایسه با دیگران ترغیب نکنند. مثلا اگر فرزندتان صرفاً یک اسباب بازی را به خاطر اینکه بچه همسایه آن اسباب بازی را دارد بخواهد به هیچ وجه خواسته اش را براورده نکنید. چنین کودکانی اگر خواسته هایشان برآورده شود دائما خود را با دیگران مقایسه می کنند. والدین باید چنین تمایلاتی را در سال های نخست کودکی، کنترل نمایند. توجه داشته باشید که دلجویی کردن اثر دراز مدت نخواهد داشت. والدین برای اینکه بگومگوهای همیشگی را نداشته باشند، سعی می کنند که فرزندانشان را راضی نگه دارند. زیاد دلجویی کردن از آنها اثرات کوتاه مدتی خواهد داشت. بچه ها احترام کم تری برای شما قائل می شوند. آنها والدینشان را فقط مثل یک مترسک می دانند. این روش برای مدت زیادی دوام نخواهد داشت. بنابراین والدین باید آنها را به رک گویی تشویق کنند. مثلا مادری که بیرون از خانه کار می کند و دیر وقت به منزل بر می گردد، همیشه عجله دارد و وقت کافی برای رسیدن به تکالیف فرزندش را ندارد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *