باتلاق های هیجان انگیز: اعتیاد به بازی های کامپیوتری در نوجوانی

آیا تا به حال فرزندتان را تنبیه کرده اید؟
بهمن ۶, ۱۳۹۵
برای تغییر هر رفتاری از این پنج مرحله عبور باید کرد
بهمن ۶, ۱۳۹۵

اعتیاد به بازی های کامپیوتری در نوجوانان می تواند مانند هر اعتیاد دیگری خطرناک باشد. همچنان که سایر معتادان برای فرار از مشکلات به انواع مواد مخدر روی می-آورد، گیمرها (بازی کنندگان حرفه ای) نیز برای رفع ناسازگاری های اجتماعی و ارتباطی به فضای مجازی و انواع بازی ها روی آورده و در فضای مجازی غوطه ور می شوند. پسران بیشتر از دختران درگیر این بازی ها می شوند. بازی های کامپیوتری توسط متخصصان کامپیوتر و روانشناسان اینترنت بسیار ماهرانه و هنرمندانه طراحی می شود به طوری که از سیستم پاداش صعودی (از مرحله ای به مرحله ی دیگر) با ایجاد حداکثر هیجان، برای جذب مخاطب بهره می گیرند.

علت شناسی

۱-اولین علت اعتیاد به بازی در جوانان و نوجوانان، توانایی کنترل بر محیط و احساس خوب ناشی از آن است .

۲- انجام کارهایی که در دنیای واقعی امکان انجام آن وجود ندارد. خیلی از نوجوانان برای برون ریزی خشم به بازی های کامپیوتری پناه می برند و اتفاقاً در دنیای واقعی افرادی در خود فرورفته و بی آزار به نظر می رسند، اما باید به این نکته توجه داشت که در صورت عدم کنترل وابستگی به این بازی ها که محتوای آنها اغلب خشونت آمیز است، ممکن است به مرور بر رفتارهای بیرونی فرد هم تاثیر بگذارد.

۳- هیجان طلبی و تخلیه ی انرژی در سنین نوجوانی و جوانی در به وجود آمدن این مشکل مؤثر است و همین میزان بالای انرژی، نیاز به مکان و یا فعالیت متناسب با آن را ایجاد می کند و این طور به نظر می رسد که بازی هایی همچون ماشین بازی و از این دست بازی ها فضای خوبی برای تخلیه ی هیجان آنها فراهم کرده است.

۴-فرآیند تشویقی ای که به  ثبات رفتار منجر می شود، در شکل گیری این اعتیاد بی تاثیر نیست. به طوری که افراد به دلیل تجربه ی سطح بالایی از هیجان و رسیدن به موفقیت، اصطلاحاً شرطی می شوند. چنین هیجان هایی به آزاد شدن مواد محرکی چون آندروفین می انجامد که احتمالاً خاصیت اصلی آن تمایل به تکرار پذیری این حس در افراد است و به همین علت ما این معضل را تنها در نوجوانان و جوانان شاهد نیستیم بلکه بزرگسالان زیادی گرفتار این مساله هستند.

آسیب ها

۱- بیشترین آسیب فیزیولوژیکی گزارش شده از افراد معتاد به بازی، کم شدن بینایی، آسیب های گردنی و نخاعی، سردرد های مزمن، چاقی و… است.
۲- گیمرها بیشتر وقت و ارتباط خود را در دنیای مجازی می گذرانند و فرصت بیشتری برای ویرایش آنچه که می گویند، دارند. آنها از روابط اجتماعی و مهارت های ارتباطی- کلامی ضعیفی بر خوردارند و نسبت به سایرین در فعالیت های ورزشی و اجتماعی کمتر شرکت می کنند. در حقیقت فرآیند رشد اجتماعی این افراد دچار خلل و یا تأخیر می شود.
۳- تحقیقات نشان داده است که میزان پرخاشگری در این افراد به طرز کاملا مشهودی بالا می رود زیرا محتوای این دسته از بازی ها، معمولا دارای زمینه های پرخاشگری و ستیزه جویی است و فرد با تکرار بیش از اندازه آنها به مرور این روند را به عنوان یک الگوی رفتاری فرا می گیرد و در موقعیت های بیرونی به صورت ناخودآگاه این عمل را انجام می دهد تا به خواسته اش دست پیدا کند.
۴-بازی های کامپیوتری دریچه خلاقیت آزادانه را می بندد و مهارت حل مساله را در افراد مبتلا به این اعتیاد کاهش می دهد. این بازی ها در اکثر مواقع، یک راه حل از پیش تعریف شده دارند که طبق آن فرد بازی کننده باید با حرکت انگشتان دست و بدون دخالت تفکرات خلاقانه، از یک مرحله عبور و به مرحله ی بعدی راه یابد. به همین علت احتمال اینکه این افراد از خلاقیت کمتری درحل مسائل خود بهره ببرند، وجود دارد.
۵- افت تحصیلی از دیگر پیامدهاست، که به دلیل درگیر شدن فرد و صرف زمان زیاد برای بازی کردن، سایر وظایف را تحت الشعاع قرار می دهد، بنابراین پیشگیری به موقع می تواند از آسیب های جدی جلوگیری کند.

حال پس از بررسی علل گرایش به بازی های رایانه ای و آسیب شناسی این مساله باید از خودتان بپرسید، اگر فرزند نوجوانتان را از کنسول بازی و کامپیوتر دور کنید آنها وقتشان را چگونه بگذرانند؟ برای گذراندن این اوقات احتمالاً به کمک های خارجی نیاز خواهید داشت، آنان نیاز به تغییر دارند و در این مسیر محتاج حمایت هستند. پس باید برای احساس راحتی و بالا رفتن اعتماد به نفسشان در دنیای واقعی بکوشیم.

راهکارهای عملی

در انجام تمامی راهکارها به سلیقه و نظر خود فرد اهمیت بدهید و از او مشارکت بخواهید تا میزان پذیرش او نسبت به عملی کردن راهکارها افزایش یابد. او را درک کنید و به او بفهمانید که متوجه لذت بردن او از انجام بازی هستید و قصد از بین بردن این لذت را ندارید و تنها هدف شما شکل دادن به نوع استفاده و زمان بندی و محتوای آنهاست.
۱- کنترل محرک هایی که فرد را به سمت بازی کردن وسوسه می کند. مانند انجام تکالیف که باید به وسیله ی کامپیوتر انجام شود، اما می تواند باعث عدم تمرکز و کشش فرد به بازی کردن بشود.
۲-فعالیت های اجتماعی نظیر حضور در اردوهای تفریحی، شرکت در کلاس های آموزشی و ارتباط بیشتر با دوستان (به شرط انتخاب محرک نبودن دوستان در ترغیب به بازی کردن).
۳-داشتن فعالیت بدنی منظم و رفتن به کلاس های ورزشی.
۴- انتخاب بازی های مناسبی که با سن فرد تناسب داشته باشد، خلاقیت و قدرت تفکر را تحریک کنند و حداقل خشونت را داشته باشند.
۵- درباره ی محتواهای نامناسب برای بازی و علت عدم موافقت با بعضی از آنها با نوجوان وارد گفت و گو شوید.
۶-کنسول بازی یا کامپیوتر را در جایی قرار دهید که قابل رویت باشد.
۸- با کمک گرفتن از مشاوران و روانشناسان، تکنیک های ایجاد اعتماد به نفس در فرزند نوجوان یا جوانتان را بیاموزید و در تعامل با او به کار ببرید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *