با کودکی که لکنت زبان دارد چگونه برخورد کنم؟

آیا انگشت مکیدن در کودکان طبیعی است؟
بهمن ۱۳, ۱۳۹۵
با کودکی که مشق نمی نویسد چگونه برخورد کنیم؟
بهمن ۱۳, ۱۳۹۵

لکنت زبان نوعی اختلال گفتار است که مشکلاتی را در برقراری ارتباط با سرعت مناسب و به طور پیوسته و روان ایجاد می نماید. در واقع لکنت عبارت است از تکرار، کشش و یا قفل شدن غیر ارادی کلمه یا بخشی از کلمه که فرد قصد بیان آن را دارد. در اینجا معمولا همراه با تلاش برای بیان درست کلمات، تغییراتی نیز در سر گردن به شکل پلک زدن، شکلک در آوردن، لرزش فک، لبها و یا کج کردن سر دیده می شود. شروع لکنت به طور شایع در سنین ۷ – ۲ سالگی می باشد.

 

-کودک را همان گونه که هست بپذیرید و این پذیرش را از طریق رفتار های خود به کودک تفهیم کنید.
– تجارب منفی گفتاری کودک را مرتبا متذکر نشوید تا این تجارب چون کوهی بزرگ ذهن کودک را مشغول ننماید.
-با ارایه توصیه هایی نظیر: قبل از حرف زدن فکر کن، آهسته تر صحبت کن، سعی بر اصلاح و کاهش لکنت کودک نداشته باشید.

-اضطراب و نگرانی های خود را کنترل نمایید و اجازه ندهید بچه ها بدانند شما نگران و مضطرب گفتار آنها هستید بلکه در برخورد با گفتار ناروان کودک، کاملا طبیعی و مانند مواقعی که کودک گفتار روان دارد برخورد کنید، چرا که تغییر چهره شما، پدیدار شدن اضطراب و نگرانی در رفتار و ظاهر شما، کودک را حساس و مشکلش را دو چندان می کند.

-از طرح مشکل کودک و به کار بردن کلمه ” لکنت ” در موقعیتهای مختلف، جمع فامیل و آشنایان و گفتگوهای خانوادگی جدا خودداری کنید. چراکه مطرح شدن دائمی موضوع، حساسیت کودک را افزایش میدهد.

 

-هیچ گاه گفتار کودک را قطع نکنید و سعی نکنید با عنوان کمک کردن به کودک، به جای او صحبت کنید، بلکه اجازه بدهید کودک به هر نحوی که میتواند صحبت کند. تنها در صورتی که مشکل در یک کلمه خیلی طولانی شد با او همراهی کنید تا راحت تر کلمه را بیان کند.
-چنانچه کودک در بعضی موقعیتها بویژه در جمع غریبه ها نسبت به صحبت کردن مقاومت میکند، بر بیان گفتار در این مواقع اصرار نورزید، بلکه بلافاصله و بدون حساسیت خاصی سراغ توانائی که کودک تمایل به هنرنمائی ان دارد بروید، تا کودک هم احساس راحتی داشته باشد و هم بداند شما نسبت به گفتار او حساس نیستید.

 

-بعد از شنیدن گفتار ناروان کودک، سعی کنید مطالبی که برای شما گفته به او انعکاس دهید و مجددا مفهوم مطالبش را برای او بازگو کنید تا احساس کند تمام توجه شما به مطالب گفته شده بوده است نه شیوه گفتن.

 

-اجازه ندهید کودک لغات آسان را به جای لغات سخت جایگزین کند زیرا ترس از لغات و عبارت ها در کودک افزایش می یابد.

 

-برای کودک زمینه تجارب خوشایند از صحبت کردن را فراهم نمایید.
-موقعی که کودک با شما صحبت می کند، تمام توجه تان به کودک و محتوای آنچه می گوید باشد.
-چنانچه الگوی گفتاری شما و اطرافیان سریع و نامفهوم است، حتما الگوی گفتاری و طرز صحبت کردن خود را به شیوه شمرده و آرام صحبت کردن (منظور از آرام کمی اهسته تر از گفتار معمول اما با همان اهنگ طبیعی است) تغییر دهید تا این الگو بطور غیر مستقیم مشوقی برای به کارگیری شیوه های گفتاردرمانی برای کودک باشد.
-سعی کنید محیط کودک را از ارتباط کلامی با رعایت الگوی مناسب غنی کنید آغاز شود و با فعالیتهای خوشایند به شیوه های خوشایند انجام شود.
-چنانچه کودک در رابطه با مشکلش با شما صحبت کرد از پاسخ گوئی طفره نروید، مشکل را بزرگ نکنید، احساس اضطراب و نگرانی نکنید، بلکه در کمال آرامش و پاسخ دادن منطقی و در خور فهم کودک، او را توجیه کنید که، وجود چنین مسائلی کاملا طبیعی است و هر کسی ممکن است مشکل پیدا کند.
-در غیاب کودک، سایر کودکان، همسالان، خواهر و برادرها و حتی بزرگترها را توجیه کنید که عکس العمل منفی نسبت به گفتار کودک نشان ندهند و نسبت به برخورد صحیح با مشکل وی، آگاهی داشته باشند.
-در خانه و مدرسه مسئولیتهای در حد توان به کودک بدهید و پس از انجام کار حتما او را تشویق نمائید تا به توانائیهای خودش اعتماد کند و اعتماد بنفس او برای انجام کارهای دیگر ازجمله صحبت کردن افزایش یابد.
-میزان سوال کردن و درس پرسیدن از این کودکان باید مانند سایر کودکان باشد.
-اگر خواستید مشکل کودک رابرای کسی توصیف کنید به جای زدن برچسب غیر کارشناسانه و غلط ویژگی های واقعی گفتار را توضیح دهید. مثلا کلمات را تکرار می کنند. حتی اگر برای خود کودک خواستید توضیح بدهید بگویید این کلمه برای شما سخت بود.
-لکنت یک مشکل پیچیده ای است که حل آن کمک هایی را می طلبد. با کمک گرفتن از تخصص یک کارشناس گفتار درمانی آنها را کسب کنید.
-هیچ نگرانی یا ترسی در مورد لکنت و اینکه این اختلال یک مشکل ماندگار خواهد بود وجود ندارد.
-در روز هایی که احساس می کنید شدت لکنت کودک زیاد است ، به کودکتان برای صحبت کردن فشار نیاورید.
-کودک نباید عجله ای برای صحبت کردن داشته باشد و شما هم نباید چنین انتظاری از کودک داشته باشید.
-شرایطی فراهم کنید تا کودک بتواند بطور صحیح و منطقی انرژی خود را تخلیه نماید.
-بازیهای کامپیوتری بویژه بازیهایی که خشونت و یا تلاش وهیجان زیاد برای برنده شدن همراه هستند، باعث افزایش اضطراب کودک و بالارفتن تنش های روحی و عضلانی وی می شوند. سعی کنید در صورت امکان بجای آنها فعالیت های سالم نظیر شنا، توپ بازی، دوچرخه سواری و … را جایگزین کرده و در غیر این صورت از میزان بازیهای کامپیوتری بکاهید. بخاطر داشته باشید کودک نبایستی زمان زیادی را در روز به این بازیها بپردازد.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *