پسری 30ساله هستم و در کنار والدینم زندگی میکنم،خونه مستقل کنار خونه والدین دارم، از نظر مالی هم شرایطم متوسطه و سرکارم‌ میرم . ولی هرموقع بخاطر سن بالای والدینم، کوچک بودن خونه، اخلاقهای تند و ساده مادر و بی درک بودن پدرم، میخوام برم خونه خودم زندگی کنم، احساس دلتنگی و وابستگی و ترس از خونه خالی این اجازه رو نمیده. گاها با مادرم دعوا ک میکنم میرم خونه خودم، ولی نه مادر طاقت دوریمو داره نه من. بخاطر مساعل شخصیم هم نمیتونم ازدواج کنم.شخصیتا آدم احساسی هستم و آدم خیلی خوشحالی نیستم. لطفا راهنماییم

سلام و عرض ادب. دوست خوبم در نظر داشته باشيد داشتن احساس خوشحالي ، شرايط زيادي رو ميطلبه كه يكي از اونها داشتن استقلال فكري و بلوغ عاطفيه. گمان ميكنم همين وابستگي غير عادي و عدم تناسب اون با سن شماست كه نگذاشته عليرغم داشتن بلوغ اقتصادي و جسمي ، امكان ازدواج رو پيدا كنيد.توصيه ميكنم حد و مرز زندگي شخصي خودتون رو مشخص كنيد و با اعتماد و احترام به احساساتتون تصميم بگيريد. هرچند سخت خواهد بود ولي شما ميتونيد.

مشاوره و روانشناسی  

سلام دوست عزیز سن سی سالگی برای هر فردی سنی ست که به پختگی لازم و‌استقلال رسیده اند و شما هم قطعا وارد این مرحله شدید ،پس بهتر است بند ناف را قیجی کنید و وابستگی خود را تعدیل کنید نوشتید بخاطر مسائل شخصی نمیتوانید ازدواج‌کنید ولی در موردش توضیحی ندادید؟ پیشنهاد میکنم برای بررسی بیشتر با مشاورین در تماس باشید موفق باشید

مشاوره و روانشناسی